Teamwork

Succesvol blijven moeilijker dan succesvol worden.

Waarom Oranje geen kampioen wordt
Jaco van der Schoor (08-06-2012)

Er is niet zoveel lef voor nodig om te voorspellen dat het niks wordt met het Nederlands Elftal op het EK. De statistieken ondersteunen deze uitspraak. Na ‘successen’ in 1978, 1988, 1992, 2000 en 2004 volgde in het toernooi erna steevast een slechtere prestatie. Na de halve finale op het Ek van 2000 werd er in 2002 voor het WK niet eens kwalificatie afgedwongen.
Blijkbaar is het niet zo makkelijk een succes een vervolg te geven. Gelukkig zijn er ook voorbeelden die laten zien dat het wel kan. Denk aan de gouden volleyballers die op de Olympische spelen van 1996 in Atlanta de bittere smaak van de verloren olympische finale in 1992 wegspoelden met een klinkende overwinning. Of denk aan Lance Armstrong die met zijn wielerploegen 7x achter elkaar de Tour de France wist te winnen. Zelfs in het voetbal is het mogelijk. In 1974 (2e), 1976 (3e) en 1978 (2e) werden aansprekende resultaten geboekt.

Wat is de sleutel voor herhaald succes?

Het begint met focus.
Enkele jaren terug beklom ik op mijn racefiets de Mont Ventoux. Ik had daar maanden voor getraind. De dag na de tourkaravaan beklom ik de berg. In een best acceptabele tijd kwam ik boven. Ik was trots. Missie geslaagd. Het duurde daarna weer anderhalf jaar voordat ik weer wat plezier ervoer op mijn fiets. Ik had geen doel meer.
Focus is belangrijk. De gouden volleyballers wilden koste wat het kost olympisch kampioen worden. Ze hadden er samen zoveel voor opgegeven dat ze met niets minder dan met goud genoegen wilden nemen. Armstrong wilde per se recordhouder Miguel Indurain voorbij , bovendien gunde hij de Fransen simpelweg de lol van een nederlaag niet. Roger Federer, de Zwitserse tennismachine, haalt al sinds zijn juniorentijd zijn motivatie uit lijstjes. Nu jaagt hij op de 110 toernooizeges die Jimmy Conners bij elkaar sloeg. Hij is al op 74….

De tweede sleutel tot succes is vernieuwing.
Na een behaald succes is de grootste valkuil om op dezelfde weg door te gaan. Never change a winning team blijkt lang niet altijd op te gaan. Door een (bijna) winnend team te veranderen blijft de scherpte aanwezig. Naar de olympische spelen in 1996 gingen 7 volleyballers die er 4 jaar daarvoor niet bij waren. Slecht 5 spelers speelden zowel in 1992 als in 1996. En hoewel Lance Armstrong hechtte aan een vaste basis in zijn team wisselden zijn ploegen verder erg van samenstelling. Twee voorbeelden die laten zien dat Change a winning team! Misschien wel een betere leus is.

Terug naar Oranje. Als de sleutels tot herhaald succes focus en vernieuwing zijn, wat mogen we dan van het Nederlands elftal verwachten? Weinig. Vernieuwd is dit team niet. Zelfde coach en heel erg veel dezelfde spelers. Van de 11 spelers die in 2010 aan de WK-finale begonnen tegen Spanje zit alleen Giovanni van Bronckhorst niet meer bij de selectie. Vermoedelijk staan 8 van de 11 finalespelers in de basis tegen Denemarken. En zonder de blessure van Mathijsen zouden dat er 9 zijn.

Vernieuwd is er dus niet. Blijft focus over. De allesbeheersende wil om te winnen. Is die er? Laten we het hopen, maar de viering van de verloren finale in 2010 doet het ergste vermoeden. Feestend door de grachten, na een nederlaag, kom er bij Lance Armstrong niet mee aan. En bovendien is het nu maar een EK. Een gewonnen EK-finale maakt de verloren WK-finale niet meer goed.

Kortom, ik vrees het ergste. Maar gelukkig, de bal is rond en als je steeds een doelpunt meer maakt dan je tegenstander, dan word je ook kampioen!